Veel internationale Amazon-verkopers onderschatten hoe serieus Duitsland omgaat met EPR-compliance. Een van de meest voorkomende misverstanden is de gedachte dat Amazon automatisch alle milieuverplichtingen van de verkoper afhandelt. In werkelijkheid blijft de verantwoordelijkheid bij de verkoper.
De afgelopen jaren hebben Amazon en andere marktplaatsen steeds vaker EPR-gegevens opgevraagd — registratienummers, bewijsstukken, documentatie. Het gevolg: veel verkopers verdiepen zich pas in de Duitse eisen nadat ze een waarschuwing kregen of listings werden beperkt.
Actualiteit van dit artikel: alle gegevens zijn in augustus 2026 geverifieerd aan de hand van de wettekst en de officiële portalen.
Wat is EPR in Duitsland?
Uitgebreide producentenverantwoordelijkheid (EPR) is een juridisch kader dat bedrijven verantwoordelijk maakt voor de milieu-impact van bepaalde producten en verpakkingen.
In Duitsland kan dat verpakkingen (VerpackG), elektronica (WEEE / ElektroG), batterijen en bepaalde wegwerpplasticproducten omvatten. Welke verplichtingen gelden hangt af van productcategorie, verpakkingstype en de wijze van verkoop.
Waarom buitenlandse verkopers vaak in het duister tasten
Duitsland kent een van de strengste milieucompliancesystemen van Europa. Veel internationale verkopers gaan er ten onrechte van uit dat Amazon alles regelt, dat FBA de juridische verantwoordelijkheid wegneemt, of dat één EU-registratie alle Europese marktplaatsen dekt.
Geen van die aannames klopt. De Europese compliancesystemen zijn versnipperd, landspecifiek — en inmiddels nauw verweven met handhaving door de marktplaatsen zelf.
Amazon is onderdeel van het handhavingssysteem geworden
Dit is de belangrijkste verandering, en veel verkopers hebben haar nog niet volledig door: marktplaatsen vragen compliancegegevens niet vrijwillig op. Zij zijn zelf onderworpen aan wettelijke verplichtingen.
Twee regels maken dat concreet:
Sinds 1 januari 2025 is het exploitanten van elektronische marktplaatsen en fulfilmentdienstverleners op grond van de Wegwerpplasticfondswet verboden producten van niet-geregistreerde producenten aan te bieden.
Sinds 12 augustus 2026 verplicht artikel 45, lid 4, PPWR online marktplaatsen uitdrukkelijk te controleren of verkopers in het betreffende verkoopland geregistreerd zijn.
Daarom stuiten verkopers steeds vaker op geautomatiseerde compliancecontroles, verzoeken om registratienummers, geschorste listings en accountwaarschuwingen. De druk komt niet alleen van Amazon — zij weerspiegelt Europees milieubeleid gericht op afvalvermindering, recyclingdoelen, minder wegwerpplastic en meer producentenverantwoordelijkheid.
Waarom compliance complexer wordt
Voor veel verkopers is de uitdaging allang niet meer het verkrijgen van een registratienummer. Het lastige is te begrijpen hoe de verschillende milieusystemen op elkaar inwerken.
De VerpackG, het Wegwerpplasticfonds, WEEE, batterijregelgeving en het Europese verpakkingsrecht kunnen alle verschillend uitpakken, afhankelijk van bedrijfsmodel en productcategorie. Precies daarom hebben zoveel verkopers moeite te bepalen welke regels gelden, welke registraties nodig zijn en welke meldplichten bestaan.
PPWR: geen toekomstmuziek meer, maar geldend recht
Op dit punt zijn veel gidsen inmiddels achterhaald: de PPWR wordt vaak beschreven als een „aankomende" verordening. Dat klopt niet meer.
De verordening betreffende verpakkingen en verpakkingsafval (Verordening (EU) 2025/40) is op 22 januari 2025 in het Publicatieblad verschenen en geldt sinds 12 augustus 2026. Anders dan een richtlijn is een verordening rechtstreeks toepasselijk in alle 27 lidstaten — zonder nationale omzetting en zonder ruimte voor lokale afwijking.
Parallel daaraan trad in Duitsland op 12 augustus 2026 de VerpackDG in werking. Buitenlandse producenten zonder Duitse vestiging die rechtstreeks aan eindgebruikers leveren, moeten sindsdien een gemachtigde aanwijzen — voorheen was dat vrijwillig.
De koers van het Europese milieubeleid op lange termijn is daarmee duidelijk: minder onnodige verpakking, meer recyclebare materialen, minder verpakkingsafval, strengere meldplichten en meer producentenverantwoordelijkheid. Voor veel bedrijven verschuift compliance van een eenmalige registratie naar een doorlopende operationele taak.
Waarom kleine bedrijven zich overweldigd voelen
Grote concerns hebben juridische afdelingen, compliancemanagers, gespecialiseerde consultants en interne milieuteams. Het mkb doorgaans niet.
Dus proberen veel Amazon-verkopers zeer technische milieuregels te doorgronden terwijl ze tegelijk voorraad, logistiek, advertenties, klantenservice en de marktplaatsoperatie beheren. Dat verklaart waarom verwarring rond EPR, de VerpackG en het Wegwerpplasticfonds bij kleinere verkopers zo wijdverbreid is.
Veelgemaakte fouten van internationale verkopers
Aannemen dat Amazon alles regelt. Amazon verzamelt compliancegegevens, maar de juridische verantwoordelijkheid blijft in de regel bij de verkoper.
Alleen registreren in LUCID. Alleen de LUCID-registratie volstaat vaak niet. Meestal komen systeemdeelname, hoeveelheidsmeldingen of aanvullende registraties erbij. Op grond van § 36 VerpackG is juist ontbrekende systeemdeelname de duurste overtreding met tot €200.000 — meer dan een ontbrekende registratie met tot €100.000.
Landspecifieke regels negeren. Europa is geen uniform compliancesysteem. Duitsland, Frankrijk, Spanje en andere landen hebben elk eigen milieuverplichtingen en eigen registers.
De VerpackG verwarren met het Wegwerpplasticfonds. Velen nemen aan dat alle plastic verpakking automatisch onder het fonds valt. Dat is niet zo: het zijn twee afzonderlijke systemen met een verschillend toepassingsgebied en een verschillend doel.
Het onderscheid dat het vaakst wordt gemist
Verwarring tussen de VerpackG en het Wegwerpplasticfonds komt vooral voor bij verkopers van levensmiddelen in plastic verpakking. Veel bedrijven hebben moeite te beoordelen of bijvoorbeeld honingemmers of voedselverpakkingen daadwerkelijk onder de wegwerpplasticverplichtingen vallen.
Het helpt te scheiden wat elk systeem financiert. Systeemdeelname onder de VerpackG financiert de inzameling bij huishoudens — gele zak, gele bak, papier- en glascontainers. Het Wegwerpplasticfonds financiert daarentegen het schoonmaken van de openbare ruimte: straatafvalbakken, parken, groenvoorzieningen. Het richt zich op producten die doorgaans onderweg worden geconsumeerd en daarna in de openbare ruimte belanden.
Een honingemmer wordt normaal gesproken thuis opgemaakt en via de huishoudelijke inzameling weggegooid — die veroorzaakt geen zwerfafval. Een koffiebeker to go wel. Die logica verklaart de meeste grensgevallen.
Praktische noot: sinds 3 november 2025 geldt bovendien een drempel van 500 gram. Zakjes, folieverpakkingen en voedselverpakkingen met meer dan 500 gram inhoud gelden niet langer als producten voor onmiddellijke consumptie en zijn daarmee niet afdrachtplichtig.
Slotgedachte
Verkopen op Amazon Duitsland kan zeer winstgevend zijn, maar compliancerisico's worden vaak onderschat. Voor veel internationale verkopers is het echte probleem geen onwil — maar uitzoeken welke regels gelden voor welke producten, verpakkingstypen en bedrijfsmodellen.
Nu het Europese milieurecht zich blijft ontwikkelen, voorkomen bedrijven die zich er vroeg in verdiepen geschorste listings, onnodige paniek, boetes en kostbare operationele problemen.
Let op: dit artikel dient algemene informatiedoeleinden en vormt geen juridisch advies. EPR-verplichtingen hangen af van concrete producten, verpakkingstypen en bedrijfssituaties. Voor bindende beoordelingen dient professioneel advies te worden ingewonnen.
Officiële bronnen
- PPWR — Verordening (EU) 2025/40 (EUR-Lex)
- Centraal Bureau Verpakkingsregister (ZSVR)
- LUCID — verpakkingsregister
- Verpakkingswet (VerpackG)
- VerpackG § 36 — boetebepalingen
- Wegwerpplasticfonds — DIVID
- UBA: EWKF-pagina
- Stiftung EAR — WEEE