PPWR-conformiteitsverklaring: wie heeft het nodig en waarom?

De PPWR-conformiteitsverklaring is een schriftelijke zelfverklaring waarmee een bedrijf bevestigt dat een specifieke verpakking voldoet aan de eisen van de Europese verpakkingsverordening. De juridische basis is artikel 39 van Verordening (EU) 2025/40 (PPWR); de opbouw van het document staat in bijlage VIII.

Belangrijk om te begrijpen: het is geen certificaat dat door een instantie of keuringsinstelling wordt afgegeven. U stelt de verklaring zelf op en neemt daarmee de volledige juridische verantwoordelijkheid voor de juistheid ervan (art. 39, lid 4, PPWR).

Inhoudelijk bevestigt u dat uw verpakking voldoet aan de toepasselijke eisen uit de artikelen 5 tot en met 12 van de PPWR – onder meer stofbeperkingen, recyclebaarheid, minimalisatie en etikettering. De verklaring staat aan het einde van een conformiteitsbeoordelingsprocedure en steunt op technische documentatie die u zelf bewaart.

Sinds 12 augustus 2026 mag een verpakking niet meer voor het eerst op de EU-markt worden gebracht zonder geldige conformiteitsverklaring.

Dat moet de zogeheten fabrikant doen. Volgens art. 3, lid 13, PPWR is dat degene die een verpakking voor het eerst onder eigen naam of merk op de EU-markt brengt – ongeacht wie de verpakking fysiek heeft geproduceerd.

Concreet betekent dit: laat u uw vouwdozen bij een contractfabrikant maken en verkoopt u de verpakte goederen onder uw eigen merk, dan bent u de fabrikant – niet de drukkerij.

Voert u goederen in vanuit een land buiten de EU, dan bent u doorgaans importeur. Importeurs hebben eigen verplichtingen volgens art. 18 PPWR: nagaan of de fabrikant de conformiteitsbeoordeling heeft uitgevoerd en of de verklaring bestaat. Is de leverancier uit het derde land feitelijk niet bereikbaar, dan kunnen de verplichtingen van de fabrikant overgaan op de EU-importeur.

Pure distributeurs (die andermans merkproducten ongewijzigd doorverkopen) hebben volgens art. 15 PPWR alleen beperkte controleverplichtingen – zij hoeven zelf geen verklaring op te stellen, maar moeten wel nagaan of de vereiste documenten bestaan. Zodra u de verpakking wijzigt of onder eigen naam verkoopt, wordt u zelf fabrikant.

In de regel niet – als pure distributeur hoeft u geen eigen PPWR-conformiteitsverklaring op te stellen. Uw verplichtingen volgen uit art. 15 PPWR en beperken zich tot het met de nodige zorgvuldigheid controleren of de verpakking correct is geëtiketteerd en of de vereiste documenten bij de fabrikant aanwezig zijn.

Er zijn drie situaties waarin u zelf fabrikant wordt en een eigen verklaring nodig heeft: u verkoopt de goederen onder uw eigen naam of merk; u wijzigt de verpakking op een manier die de conformiteit beïnvloedt (herverpakken, bundels samenstellen, eigen verzendverpakking toevoegen); of u voert de goederen zelf in vanuit een land buiten de EU.

Vooral dat derde punt raakt veel online verkopers: wie rechtstreeks in China inkoopt en zelf invoert, is importeur met eigen verplichtingen volgens art. 18 PPWR – niet slechts distributeur.

Praktisch punt: zelfs als u geen eigen verklaring hoeft op te stellen, vragen marktplaatsen en zakelijke klanten dit document steeds vaker op bij de leverancier. Het loont om het tijdig op te vragen.

Ja. De verplichting om een PPWR-conformiteitsverklaring te hebben, hangt niet af van het verkoopkanaal, maar van de vraag of u verpakte goederen voor het eerst op de EU-markt brengt. Of u nu via Amazon, uw eigen webshop, eBay of fysiek verkoopt, maakt geen verschil.

Bij Amazon-verkopers zijn doorgaans twee verpakkingsniveaus betrokken: de productverpakking waarin het product wordt verkocht, en de verzendverpakking waarin u het naar de klant stuurt. Beide zijn verpakking in de zin van de PPWR.

Het is belangrijk dit te onderscheiden van al bekende verplichtingen: LUCID-registratie en verpakkingslicentie blijven ongewijzigd en lopen parallel door. De conformiteitsverklaring komt daar bovenop – ze vervangt niets.

Gebruikt u Fulfillment by Amazon (FBA) en verpakt Amazon in eigen dozen, dan valt die Amazon-verzendverpakking niet onder uw verklaring. Voor de verpakking waarin uw product bij Amazon aankomt en wordt verkocht, blijft u wel verantwoordelijk.

In principe wel — de PPWR maakt bijna nooit onderscheid naar bedrijfsgrootte. Er bestaat echter één nauw omschreven uitzondering voor micro-ondernemingen, vastgelegd in artikel 3(1)(13)(b) PPWR en bevestigd door de officiële richtsnoeren van de Europese Commissie (document C(2026) 2151 van 30 maart 2026).

Als alle voorwaarden tegelijk gelden, verschuift de fabrikantenrol naar de verpakkingsleverancier — inclusief technische documentatie, conformiteitsbeoordeling, de verklaring zelf en de verantwoordelijkheid voor etikettering. De leverancier kan deze rol niet weigeren — ze ontstaat automatisch uit de feiten, niet uit een afspraak.

Belangrijk: dit ontslaat de micro-onderneming niet van de LUCID-registratie — die blijft hoe dan ook bij de micro-onderneming zelf. En de regel geldt alleen bij één enkele leverancier die de verpakking volledig afgewerkt levert — niet wanneer onderdelen uit meerdere landen komen. Precieze voorwaarden en veelvoorkomende valkuilen, met voorbeelden, in de drie onderstaande vragen.

Dit zijn twee volledig verschillende verplichtingen die vaak worden verward. LUCID-registratie is een Duitse registratieplicht op grond van de Duitse verpakkingswet: u schrijft zich in bij het verpakkingsregister en ontvangt een registratienummer. De PPWR-conformiteitsverklaring is een Europees productdocument volgens art. 39 van Verordening (EU) 2025/40, waarmee u de eigenschappen van een specifieke verpakking bevestigt.

Ook waar ze betrekking op hebben verschilt: LUCID registreert uw bedrijf. De conformiteitsverklaring beschrijft één specifieke verpakking. Een bedrijf heeft één LUCID-nummer, maar kan twintig conformiteitsverklaringen hebben.

En de geadresseerden verschillen: het LUCID-nummer meldt u aan het register en aan uw duale systeem. De conformiteitsverklaring dient u nergens in – u bewaart haar en toont haar op verzoek van de markttoezichthouder.

Beide verplichtingen bestaan naast elkaar. De ene vervangt de andere niet.

De verpakkingslicentie (uitgebreide producentenverantwoordelijkheid, UPV) is een financiële verplichting: u meldt de hoeveelheden van uw verpakkingen en betaalt een duaal systeem voor de latere inzameling en verwerking ervan. De PPWR-conformiteitsverklaring is daarentegen een bewijsdocument over de aard van de verpakking – er is geen licentievergoeding aan verbonden.

Eenvoudig gezegd: bij de licentie gaat het om hoeveel verpakking u op de markt brengt. Bij de conformiteitsverklaring gaat het om hoe uw verpakking is samengesteld – welke materialen, welke stoffen, recyclebaarheid en minimalisatie.

Ze hangen samen doordat beide dezelfde basisgegevens nodig hebben: materiaaltype en gewicht per component. Is uw hoeveelheidsrapportage op orde, dan heeft u al een deel van de gegevens voor de verklaring.

Ook hier geldt: beide verplichtingen lopen parallel. De PPWR heft de nationale licentieplicht niet op.

Dat hangt ervan af wie de verpakking voor het eerst op de markt brengt. Koopt u lege dozen bij een verpakkingsleverancier en verzendt u daarin uw eigen producten, dan brengt ú de gevulde verpakking op de markt – en heeft u daarvoor een eigen verklaring nodig.

Dat betekent niet dat u helemaal opnieuw moet beginnen. Veel verpakkingsfabrikanten stellen voor hun artikelen al eigen conformiteitsverklaringen op. Deze kunt u als basis gebruiken: neem materiaalgegevens, gewichten en stofbevestigingen over in uw eigen verklaring voor de specifieke verpakkingseenheid.

Vraag uw leverancier gericht om: materiaaltype met recyclingcode per component, gewicht in gram, schriftelijke bevestiging over zware metalen en PFAS volgens art. 5 PPWR, en – bij aanwezigheid van kunststof – het aandeel gerecycled materiaal.

Volgens art. 16 PPWR zijn leveranciers verplicht de informatie te verstrekken die nodig is voor de conformiteitsbeoordeling. U heeft dus recht op deze gegevens, het is geen gunst.

Zonder geldige conformiteitsverklaring geldt de verpakking als niet-conform en mag zij sinds 12 augustus 2026 niet meer voor het eerst op de EU-markt worden gebracht. Dat is in de eerste plaats een risico voor de afzet, niet alleen een boeterisico.

In Duitsland biedt de Verpackungsdurchführungsgesetz (VerpackDG) het kader voor sancties. Bij concrete bedragen is voorzichtigheid geboden: veel cijfers die momenteel circuleren, zijn overgenomen uit andere regelgeving en hebben geen directe grondslag voor de PPWR.

Praktisch belangrijker is doorgaans niet de boete zelf: de markttoezichthouder kan het op de markt aanbieden verbieden of terugroeping eisen. Ook marktplaatsen en zakelijke klanten vragen dit document steeds vaker zelf op – kunt u het niet leveren, dan loopt u het risico een klant te verliezen ruim voordat een instantie zich ermee bemoeit.

Heeft u de termijn al gemist: dit is te herstellen. Stel de verklaring nu op en vermeld eerlijk de werkelijke opstellingsdatum, zonder terug te dateren.

Vraag schriftelijk en concreet, niet in algemene termen. De ervaring van veel verkopers leert dat een open vraag als «voldoet u aan de PPWR?» vaak onbeantwoord blijft of een nietszeggend «ja, wij voldoen» oplevert. Wat werkt, is een verzoek dat puntsgewijs opsomt wat u nodig heeft.

Vraag concreet om: materiaaltype met recyclingcode per component (bijv. PAP 20 golfkarton, LDPE 04, ALU 41), het exacte gewicht in gram van elke afzonderlijke component, een schriftelijke bevestiging over zware metalen en PFAS volgens art. 5 PPWR, bij aanwezigheid van kunststof het aandeel gerecycled materiaal volgens art. 7 PPWR, en – indien aanwezig – de eigen conformiteitsverklaring van de leverancier en het technisch gegevensblad.

Juridisch staat u niet met lege handen: volgens art. 16 PPWR zijn leveranciers verplicht de voor de conformiteitsbeoordeling benodigde informatie te verstrekken. U vraagt dus geen gunst, u eist een recht op.

Praktische tip uit ervaring: Aziatische verpakkingsfabrikanten reageren aanzienlijk sneller in het Engels of Chinees dan in het Nederlands. En reageert de leverancier helemaal niet, dan wordt de zaak voor u ernstig: voert u de goederen zelf in vanuit een land buiten de EU, dan bent u importeur volgens art. 18 PPWR en verantwoordelijk voor het bestaan van de documenten.

Op de generatorpagina vindt u een kant-en-klare aanvraagsjabloon in het Engels, Chinees en Duits die precies deze punten opvraagt – kopieer en verstuur.

Bepalend is het moment van in de handel brengen – dus wanneer de concrete verpakkingseenheid voor het eerst beschikbaar wordt op de EU-markt, niet wanneer zij is geproduceerd of op voorraad genomen.

Voor goederen die vóór die datum al in de handel zijn gebracht, geldt de nieuwe verklaringsplicht niet met terugwerkende kracht. Voorraden die u ná die datum voor het eerst op de markt brengt, vallen wel onder de verplichting.

In de praktijk betekent dit: een voorraad die u in 2026 en 2027 geleidelijk verkoopt, moet gedekt zijn door een verklaring. Omdat de verpakking zelf meestal niet verandert, is dit geen extra werk – het is dezelfde verklaring die u toch al nodig heeft voor de lopende verkoop.

Onderscheid dit van andere PPWR-termijnen: sommige eisen, zoals het aandeel gerecycled materiaal en geharmoniseerde etikettering, gelden pas later. De verklaringsplicht volgens art. 39 geldt sinds 12 augustus 2026.

Het mechanisme staat in artikel 3(1)(13)(b) PPWR en is bevestigd door de officiële richtsnoeren van de Europese Commissie. Alle volgende voorwaarden moeten tegelijk gelden:

• uw bedrijf is een micro-onderneming: minder dan 10 werknemers, jaaromzet of balanstotaal van maximaal 2 miljoen euro;
• uw bedrijf is zelf gevestigd in een EU-land (niet het Verenigd Koninkrijk, niet de VS, geen ander land buiten de Unie);
• de verpakkingsleverancier is gevestigd in datzelfde EU-land als uw bedrijf — niet zomaar ergens in de EU, maar in dezelfde lidstaat;
• de leverancier levert de verpakking volledig afgewerkt als één samengesteld geheel — geen grondstof of losse onderdelen.

Voorbeeld: een Duitse micro-onderneming koopt glazen potten bij een Duitse fabrikant, al voorzien van etiket en deksel — een volledig afgewerkt product onder het eigen merk van het bedrijf. In dit geval wordt de Duitse leverancier automatisch, van rechtswege, de "fabrikant" van de verpakking — hij stelt de technische documentatie, de conformiteitsbeoordeling en de verklaring zelf op, inclusief de verantwoordelijkheid voor de etikettering. Dat is geen gunst van de leverancier en geen onderhandelingspunt — deze rol ontstaat uit de feiten en kan niet worden overgedragen, geweigerd of gewijzigd via een commerciële overeenkomst, zoals dezelfde richtsnoeren van de Commissie bevestigen.

Belangrijk: dit ontslaat de micro-onderneming niet van de EPR-registratie (LUCID in Duitsland, equivalenten in andere EU-landen) — die blijft hoe dan ook bij het bedrijf zelf, ongeacht wie de verpakkingsdocumentatie opstelt.

In dat geval geldt de verlichting hoogstwaarschijnlijk helemaal niet — en dat is de reden. Officiële verduidelijkingen bevestigen dat de conformiteitsverklaring altijd wordt opgesteld voor de volledige samengestelde verpakkingseenheid — pot, deksel en etiket samen, als één document, niet apart per onderdeel.

De formulering van de verlichting spreekt over "de leverancier van de verpakking" in het enkelvoud — het mechanisme is bedoeld voor de situatie waarin een micro-onderneming bij één leverancier de al volledig samengestelde, gebruiksklare verpakking koopt.

Als de onderdelen daarentegen apart bij verschillende leveranciers worden gekocht — bijvoorbeeld een glazen pot bij een leverancier in Letland en een etiket apart bij een leverancier in China, waarbij het bedrijf beide zelf samenvoegt —, bestaat er in dit plaatje simpelweg geen enkele "leverancier van de verpakking". Het bedrijf zelf is in dit geval de partij die "de verpakking onder eigen merk laat samenstellen", niet één externe leverancier. De verantwoordelijkheid voor het volledige samengestelde geheel blijft bij het bedrijf zelf, ongeacht het feit dat één onderdeel uit de EU komt en op zichzelf formeel onder de verlichting zou kunnen vallen.

Praktische conclusie: wie deze verlichting daadwerkelijk wil gebruiken, moet een leverancier zoeken die de afgewerkte, volledig samengestelde en geëtiketteerde verpakkingseenheid als geheel levert — in plaats van de verpakking samen te stellen uit onderdelen van verschillende leveranciers in de hoop dat de verlichting gedeeltelijk geldt.

Nee, de verlichting geldt dan helemaal niet — ongeacht waar de goederen fysiek worden geproduceerd of afgevuld.

De voorwaarde luidt: de leverancier is gevestigd "in hetzelfde EU-land" als het bestellende bedrijf zelf. Maar een in het Verenigd Koninkrijk geregistreerd bedrijf (of elk ander land buiten de Europese Unie — de VS, Zwitserland, enzovoort) heeft simpelweg geen "eigen EU-land" waarmee het land van de leverancier vergeleken kan worden. De officiële ZSVR (de Duitse verpakkingsregisterinstantie) bevestigt rechtstreeks: als een micro-onderneming haar eigen-merkverpakking bestelt bij een leverancier uit een ander EU-land, of volledig buiten de EU, geldt de micro-onderneming zelf nog steeds als fabrikant, niet de leverancier.

Veelvoorkomende bron van verwarring: de fysieke plaats van productie of afvulling van de goederen (bijvoorbeeld het afvullen van honing in Letland) speelt geen rol voor deze verlichting — alleen de vestigingsplaats van het bestellende bedrijf zelf telt. Een in het Verenigd Koninkrijk geregistreerd bedrijf dat verpakking koopt bij een leverancier in Letland, kan de verlichting niet gebruiken, zelfs niet als de goederen fysiek ook in datzelfde Letland worden geproduceerd.

Praktische conclusie voor zo'n bedrijf: de technische documentatie, de conformiteitsbeoordeling en de verklaring zelf moeten zelfstandig worden opgesteld (of als dienst worden uitbesteed) — de EU-leverancier is volgens artikel 16 PPWR alleen verplicht de onderliggende materiaalgegevens te verstrekken; het opstellen van de uiteindelijke verklaring blijft de verantwoordelijkheid van het bedrijf zelf.